Στον ήχο της λέξης Ελλάδα, η φαντασία μας μάς μεταφέρει σε έναν τόπο όπου κυριαρχεί ο ήλιος, η θάλασσα, τα βουνά, οι λίμνες και τα ποτάμια. Όλα, στοιχεία της φύσης που λατρεύτηκαν από τους αρχαίους Έλληνες ως θεότητες, και αυτό είναι εμφανές στη Μυθολογία: στην Αθήνα για παράδειγμα, ο ποταμός Ιλισός λατρευόταν ως μυθικός ήρωας. Γενικότερα όμως, λατρεύονταν οι θεοί του Ολύμπου, από τους οποίους κάποιοι προστάτευαν φυσικά στοιχεία:

– Ο θεός του ήλιου ήταν ο Απόλλωνας
– του κάτω κόσμου (Άδης) ο Πλούτωνας
– της θάλασσας ο Ποσειδώνας
– της γεωργίας (φύση) η Δήμητρα.

Κάθε στοιχείο, είχε για τους αρχαίους τις δικές του ιστορίες να διηγηθεί, που συνδέονταν με μυθικά πρόσωπα ή πλάσματα:
Στα βουνά π.χ. κατοικούσαν οι νύμφες Ορεστιάδες, που τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με τον Πάνα στα λιβάδια και στις πλαγιές.
Στου Πηλίου τα βουνά, ζούσαν οι Κένταυροι, που ήταν από τη μέση και πάνω άνθρωποι και από τη μέση και κάτω άλογα.
Στα ποτάμια και τις πηγές ή μέσα σε σπηλιές που βρίσκονταν κοντά σε νερό, κατοικούσαν οι νύμφες Ναϊάδες, οι οποίες ερωτεύονταν θεούς και ανθρώπους. Είχαν την ικανότητα να κάνουν τα νερά της φύσης ιαματικά, γι’ αυτό και ο Ηρακλής ανανέωνε τη δύναμή του στις πηγές.

Άλλες ιστορίες, στις οποίες μπερδεύεται ο μύθος με την πραγματικότητα, διαβάζουμε στα ομηρικά έπη.
Σε κάποια από αυτές ο ξακουστός Οδυσσέας, ακολουθώντας τη μεγάλη του επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του την Ιθάκη, βρέθηκε στο νεκρομαντείο του Αχέροντα ή αλλιώς της Εφύρας, με σκοπό να συναντήσει τον μάντη Τειρεσία που θα του έδειχνε τον δρόμο του γυρισμού…

Οι μύθοι δημιουργήθηκαν με σκοπό να προσφέρουν τη συντροφιά και τη γνώση στους ανθρώπους, κάτι που άντεξε στον χρόνο, μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Κάποιες από τις διηγήσεις διατηρήθηκαν μέσω της προφορικής παράδοσης, ενώ άλλες με το πέρασμα των αιώνων ξεχάστηκαν και έμειναν μόνο σε κάποια κείμενα…

Όλα αυτά όμως οι αρχαίοι τα μετουσίωναν σε καλλιτεχνήματα, όπως
– ο Παρθενώνας, ένα από τα διασημότερα μνημεία στον κόσμο,
– η Ολυμπία όπου γεννήθηκε η ολυμπιακή φλόγα,
– το μαντείο τον Δελφών όπου βρίσκεται ο ομφαλός της γης, και
– το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου με τη θαυμαστή ακουστική του.

Ερευνώντας αρχικά και έπειτα επισκεπτόμενοι τις τοποθεσίες των μνημείων, οι οποίες έχουν την ικανότητα να κλέβουν την καρδιά του επισκέπτη, οδηγηθήκαμε στην απόφαση να τις μοιραστούμε μαζί σας. Άλλοτε ταξιδεύοντας υπό το βλέμμα του Απόλλωνα και άλλοτε του Πλούτωνα.

Πολλά από τα μνημεία αυτά έχουν λατρευτικό χαρακτήρα. Στην αρχαία Ελλάδα τόποι λατρείας υπήρξαν οι ακροπόλεις, οι πανέμορφοι ναοί, τα μαντεία, και τα σπήλαια. Στο εσωτερικό των λατρευτικών σπηλαίων οι αρχαίοι Έλληνες εγκατέστησαν τους θεούς τους. Οι ωραιότεροι μύθοι της ελληνικής μυθολογίας βρήκαν τη μεγαλειώδη έκφρασή τους μέσα σε αυτά.
Ο κόσμος των σπηλαίων, πλούσιος και μαγικός, μας εντυπωσιάζει σε κάθε βήμα της εξερεύνησής μας. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τον σχηματισμό, τις ομορφιές, τον ρόλο τους στη δημιουργική φαντασία από τον πρωτόγονο άνθρωπο μέχρι τον σημερινό, όπως και τη σημασία τους ως τόπους γέννησης και λατρείας των θεών.

Σημαντικότερο παράδειγμα, είναι τα σπήλαια που διεκδικούν την τιμή της γενέτειρας του μεγαλύτερου θεού της αρχαίας Ελλάδας, του Δία, δηλαδή το “Δικταίο Άντρο” και το “Ιδαίο Άντρο” στην πανέμορφη Κρήτη. Άλλο παράδειγμα αποτελεί ένα σπήλαιο στο όρος ‘Ιδη, στο οποίο ο θεός Έρωτας, γιος της Αφροδίτης και του Ερμή, ανατράφηκε από τις νύμφες. Επίσης, ο Κένταυρος Χείρωνας μεγάλωσε τον περίφημο Αχιλλέα σε μια σπηλιά στο Πήλιο, ενώ ο Διόνυσος ο θεός του κρασιού και της βλάστησης γεννήθηκε σε μια άλλη σπηλιά, στο Λεωνίδιο.

Προστάτης όλων των σπηλαίων στέφτηκε ο τραγοπόδαρος Πάνας, που στον ήχο του αυλού του χόρευαν οι νύμφες Ορεστιάδες, ενώ βασίλισσα του κάτω κόσμου ήταν η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας. Ο Πλουτωνας ερωτευμένος μαζί της, απήγαγε με το άρμα του την όμορφη κοπέλα, η οποία στο τέλος αναγκάστηκε να περνάει το μισό έτος της ζωής της (χειμώνας – φθινόπωρο) στον Άδη μαζί με τον Πλούτωνα, και το υπόλοιπο έτος (άνοιξη – καλοκαίρι) στον επάνω κόσμο, μάζι με τη μητέρα της.
Οι είσοδοι για το βασίλειο του κάτω κόσμου βρίσκονταν σε σπήλαια που ονομάζονται καταβάσια, σε διάφορες τοποθεσίες, τις οποίες και θα επισκεφτούμε με την συντροφιά της όμορφης Περσεφόνης.